Behalve als auratekenaar en kunstenaar werk ik als directeur in het basisonderwijs om zoals ik het zeg "de beide benen op de grond te houden".

Als kind zag ik al schaduwen en verschijningen op mijn "helverlichte zolderkamer" (waar geen licht was, de nacht was donker en de luiken dicht). Net als zoveel andere paranormaal begaafde of hoog sensitieve mensen praatte ik er niet over.

Er was altijd een meisje bij mij. Achteraf kan ik me niet voorstellen dat niemand zich heeft verbaasd over het feit dat ik ogenschijnlijk altijd in mezelf sprak.

Aura's heb ik altijd gezien maar ik kon niet verklaren wat ik zag. Andere verschijnselen die wezen op mijn hoge sensitiviteit zijn:

• aanvoelen wie er belt als de telefoon gaat
• aanvoelen als het met iemand uit de omgeving niet goed gaat
• boodschappen dromen
• negatieve vibraties rond mensen waarnemen
• onwel worden in ziekenhuizen
• niet tegen te grote gezelschappen kunnen
• winkelen is geen hobby
• afstand nemen op feestjes
• letterlijk ziek worden van bepaalde personen

Nadat ik met mijn nog niet zieke dochter naar de huisarts was geweest om te melden dat ze ziek was en hij mij boos wegstuurde, werd ze twee dagen later ernstig ziek. En ik bleef me afvragen wat ik met mijn voorgevoel moest.

Ik was al in contact met auralezer en paranormaal genezer Jelle Veeman. Hij raadde me aan een opleiding te gaan doen om voor mezelf helderheid te krijgen in die veelheid van gevoelens en waarnemingen.

Ik besloot mijn aangeboren kwaliteit te gebruiken voor kunst. Af en toe geef ik ook lezingen over de aura.

Ik ben op mijn werk geen fladderende auralezeres, maar geloof in gevoel en intuitie. Mijn opleiding tot directeur in het onderwijs heb ik gebruikt om een scriptie over het gebruik van de intuitie te schrijven.